مالكيّت آن را داشت نمىبرد ، و به تمام معنَى الكلمه تنهاست ؛ و در آنجا عَبْد است به حقيقت معناى عبوديّت . هميشه عبد بود و مالك نبود و نخواهد شد ؛ ليكن در عالم مجاز و در پشت حجاب انانيّت ادّعاى ربوبيّت كرد و دعوى ملكيّت نمود ، اينك كه روز قيامت و روز ظهور و بروز حقائق است روشن مىشود كه حقّاً عبد بوده و خواهد بود . معاد سكّان آسمانها و زمين به حال فُرادى است ؛ يعنى بدون تعيّن و همين معناى فَرد است كه در آيه ديگر به صيغهء جمع آمده و فُرادى ذكر شده است : وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ تَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ وَ ما نَرى مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكاءُ لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَ ضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ « 1 » . « ( فرشتگان در وقت قبض روح به ستمگران ميگويند : ) و به تحقيق كه شما به نزد ما فُرادَى ( تنها و بدون تعيّن و اسباب و وسائل ) آمده‌ايد ، همچنان كه همينطور ما شما را در اوّلين مرحلهء خلقت آفريده‌ايم ! و آنچه را كه ما به شما به عنوان بهره بردارى داده‌ايم همه را پشت سر نهاده ايد ! و ما با شما ، شفيعانتان را كه چنين مىپنداشتيد كه در امر شما شريكانى بوده باشند نمىبينيم ! حقّاً بين شما و آنها بريده شد و جدائى افتاد ، و آنچه را كه مىپنداشتيد به ديار نابودى و گُمى كشيده شد ! »

--> ( 1 ) » ! آيه 94 ، از سورهء 6 ، الانعام